เคยมีความคิดนี้ไหมครับ ว่าอยากให้ลูกโฟกัสไปที่การเรียน จนไม่อยากให้วอกแวกไปทำกิจกรรมอะไร เพราะกลัวว่าการทำกิจกรรมจะทำให้เขาเสียเรื่องวิชาการ จนเวลาจะสอบเข้าที่ไหน หรือจะเรียนต่ออะไร ก็ลำบากไปตามๆกัน ว่าแต่ทัศนคติแบบนี้จะจริงเท็จแค่ไหน? เรามาหาคำตอบกันดีกว่าครับ
ผมเคยได้ยินมาว่า ผู้ปกครองหลายท่านที่เอาใจใส่ลูกมากๆ เป็นกังวลเรื่องความปลอดภัยในขณะเล่นกีฬาของพวกเขา โดยเฉพาะอุบัติเหตุที่อาจเกิดขึ้นเมื่อพลาดท่าล้มไปโดนหินคมๆ หรือฝุ่นละอองสกปรกๆในดิน ก็ล้วนแล้วแต่สามารถก่ออันตรายให้ลูกๆได้ ยิ่งเป็นเด็กเล็กเท่าไหร่ ยิ่งน่าเป็นห่วงมากเท่านั้น เพราะภูมิคุ้มกันของเจ้าตัวน้อยยังไม่แข็งแรงดีพร้อมเหมือนเด็กโต
เด็กเป็นวัยที่หนีไม่พ้นเรื่องของทอด ของหวานเลยจริงๆ แต่ปัญหาคือการกินมากไปอาจสะสมให้เกิดน้ำหนักส่วนเกินได้ ประกอบกับการจะหยุดปากไอ้เจ้าตัวน้อยนี้ดูจะเป็นเรื่องยากลำบากเอาเหลือเกิน จะมีวิธีการไหนที่ควบคุมน้ำหนักได้ โดยไม่ต้องถึงขั้นต้องไปหาหมอ ต้องใช้ยา พร้อมๆกับจูงใจให้ลูกทำได้โดยไม่ต้องบังคับ คำแนะนำที่ดีที่สุดคือ “การเล่นฟุตบอล” ครับ
เคยรู้สึกไหมครับว่า เวลาเดินเหินไปนู้นไปนี้ ไม่หยุดอยู่กับที่อย่างเดียว ทำให้ความคิดวิ่งแล่นอย่างมีสีสันและจิตนาการ ยิ่งถ้าสมองโล่งๆ ไม่มีเรื่องให้เครียดหรือคิดมากแล้ว บวกกับการได้สูดเอาอากาศเข้าไปให้เต็มปอด ก็เสริมกันช่วยให้ความคิดดีๆหลายอย่างยิ่งผุดขึ้นมามากมาย
